İNSANIN ASIL ZENGİNLİĞİ

Hayatın insana öğrettiği bazı gerçekler vardır; tam olarak ne bir kitapta yazılıdır ne de bir başkasının anlattıklarında. Bazı dersleri insan ancak yaşayarak, kaybederek, kırılarak, direnerek ve yeniden ayağa kalkarak öğrenir.

Gençken her şeyi çok önemseriz. Haklı çıkmak isteriz. Kendimizi herkese anlatmak, yanlış anlaşılmamak, her tartışmayı kazanmak, herkese yetişmek isteriz. Oysa yıllar geçtikçe insan fark ediyor ki bazı savaşlar kazanılmak için değil, hiç girilmemek için vardır.

Her söze cevap vermek zorunda değilsiniz.
Herkese kendinizi anlatmak zorunda değilsiniz.
Çünkü zaman, zaten insanın söyleyemediğini söyler. Kimin gerçek, kimin sadece kalabalık olduğunu sessizce gösterir. Zaman tenekenin de altınında özgül ağırlığının bilincindedir.

Bazen en güvendiğiniz insan, en ihtiyaç duyduğunuz anda yanınızda olmaz. Bazen de hiç hesaba katmadığınız biri, en zor gününüzde sessizce elinizden tutar.
İşte insan o zaman anlıyor:
İnsanı sözleri değil, zor zamanlarda gösterdiği tavır anlatır.
Yıllar geçtikçe makamların da, paranın da, şöhretin de geçici olduğunu daha iyi anlıyoruz.
Bugün oturduğunuz koltuk yarın başkasının olabilir.
Bugün sahip olduğunuz servet, yarın başka ellerde olabilir.
Bugün insanların önünde taşıdığınız unvan, yarın bir hatıradan ibaret kalabilir.
Fakat bir insanın hayatına dokunduysanız, bıraktığınız iz sizden daha uzun yaşayabilir.
Bir öğretmen olarak yıllar içerisinde yüzlerce çocuğun gözlerine baktım. Bazılarının yüzünü zamanla hatırlamak zorlaşabilir. Ama bir çocuğun umudunu yeniden yeşerttiğiniz anı unutmak mümkün değildir.
Bazen yalnızca bir cümledir:
“Sen başarabilirsin.”
Bazen birkaç dakika dinlemektir.
Bazen herkesin vazgeçtiği bir çocuğa, “Ben sana inanıyorum.” diyebilmektir.
Sizin için küçücük görünen bir dokunuş, bir çocuğun hayatında kocaman bir dönüşüm başlatabilir.

Belki de öğretmenliğin en büyük ödülü budur: Bir çocuğun hayatında, kendi adınızı bile hatırlamayacağı kadar sessiz ama derin bir iz bırakmak.
Çünkü insanın gerçek zenginliği sahip oldukları değil, başkalarının hayatında oluşturduğu değerdir.

Bir gün evlerimizde başkaları oturacak.
Makamlarımızda başkaları bulunacak.
Biriktirdiklerimiz başkalarına kalacak.
Fotoğraflarımız albümlerde sararacak, isimlerimiz zamanla daha az anılacak.
Peki geriye ne kalacak?
Bir öğrencinin yıllar sonra hatırladığı güzel bir cümle…
Bir dostun kalbinde taşıdığı vefa…
Bir insanın “İyi ki hayatıma dokundu.” diye hatırladığı bir iyilik…
İşte gerçek mirasımız belki de bunlardır.
Yaş ilerledikçe insan daha az konuşuyor, daha çok dinliyor.
Daha az insanı hayatında tutuyor ama yanında kalanların kıymetini daha iyi biliyor.

Herkes tarafından sevilmenin mümkün olmadığını, herkesi memnun edemeyeceğini ve bazı insanların seni anlamamasının da hayatın bir parçası olduğunu öğreniyor.
Sonra insan, başkalarının gözündeki değerinden çok kendi vicdanındaki yerini önemsemeye başlıyor.
Çünkü hayat kısa.
Hem de sandığımızdan çok daha kısa…
Bugün uğruna birbirimizi kırdığımız birçok şey, yıllar sonra hiçbir anlam taşımayacak. Bugün büyüttüğümüz meselelerin çoğu, yarın küçücük bir hatıra olarak kalacak.

Ama söylediğimiz güzel bir söz, yaptığımız bir iyilik, verdiğimiz bir umut; hiç beklemediğimiz bir insanın hayatında yıllarca yaşamaya devam edebilir.

Vicdanımızın bize sorduğu “Ne kadar kazandın?” sorusu değildir…
“Kaç insanın hayatına iyi geldin?”
İşte bu soruya verecek güzel bir cevabımız varsa, gerçekten zenginiz.
Çünkü insanın serveti kasasında değil, insanların kalbindeki yerindedir.

Ve insan bu dünyadan giderken yanında ne evini götürebilir ne arabasını ne parasını ne de makamını…
Geriye yalnızca bıraktığı izler kalır.
Bir çocuğun hafızasında…
Bir dostun duasında…
Bir insanın kalbinde…
Gerçek hayat, öldüğümüzde bitmiyordur.
Bu yüzden hayatta en çok ne biriktirdiğimize değil, ardımızda ne bıraktığımıza dikkat etmeliyiz.
Çünkü günün sonunda insanın cebindeki değil, başkalarının kalbindeki değeri kalır.
Ve belki de insanın bu dünyadaki en büyük zenginliği, arkasından “Çok şeyi vardı.” dedirtmek değil;
“İyi bir insandı… Hayatıma dokundu.” dedirtebilmektir.
Ve en önemlisi kul hakkı yedi dedirtmemektir.
İşte insanın asıl zenginliği budur.